Over Marjan

Van pennymeisje naar wedstrijdamazone

Zoals zovelen was ik als klein meisje al verzot van paarden. Nadat ik op mijn 7e op paardrijles op de manege was gegaan werd ik gespot door een buurvrouw die een van haar pony’s als verzorgpony aanbood. Met haar mocht ik bij de ponyclub en begon ik met het rijden van wedstrijden; springen en dressuur. Ik reed vaak in de prijzen en werd bijvoorbeeld Limburgs Kampioen.  

Mijn eigen pony kreeg ik op mijn 16e en betekende zóveel meer als “mijn pony”.  Ook met hem reed ik fanatiek wedstrijden, springen en dressuur, en merkte op hoe gefrustreerd ik me kon voelen omdat “het niet klopte”.  Toen hij vanwege mijn studie verkocht was heb ik jaren nodig gehad om het verlies van hem een plek te geven, tijdens deze jaren wilde ik niets meer met paarden te maken hebben. 

Van wedstrijdamazone naar Natural Horsemanship en centred riding

Maar “eenmaal een pennymeisje, altijd een pennymeisje” bleek te kloppen. De paarden kwamen opnieuw in mijn leven en wel net zo intens, zo niet intenser, als voorheen.

Het verschil was wel dat ik nu volwassen was en op zoek ging naar meer kennis over en begrip voor Het Paard. Zo gooide ik in eerste instantie alles overboord (zadels, bitten, zwepen, stallen…) en belandde ik bij Natural Horsemanship, “kreeg” mijn eigen kudde en verzorgde hen zelf op ons eigen land.

Maar binnen de NH vond ik geen oplossingen voor dat wat ik tijdens het rijden ervoer en dus zocht ik verder naar hoe een paard correct te trainen. Daarin kwam ik als eerste uit bij de zit van de ruiter en de invloed van deze op het paard.

Bij Anne Muller heb ik de jaaropleiding tot zit en houding coach voor ruiters succesvol afgerond

(Centred riding and more.)

Van Natural Horsemanship en centred riding naar persoonlijke ontwikkeling

De opleiding tot zit en houding coach gaf me veel inzicht in de zit van de ruiter maar hoe ik een paard kon trainen op een wijze die ik nastreefde (zoals het niet inzetten van hulpteugels)  vond ik niet binnen deze opleiding, en moest dus verder zoeken.

In deze periode kocht ik Finnan, een paard wat zich niet meer liet berijden en eigenlijk niets meer met mens of dier te maken wilde hebben. Hij confronteerde me enorm met mijzelf; met mijzelf als Marjan maar ook als paardenmens. Het besef dat je zoveel kunt leren van je omgeving, in dit geval via een paard, maakte dat ik dit anderen graag zou willen laten ervaren. Een professionele coachopleiding waarbij het paard als klankbord word ingezet paste hierbij.

Bij Educatief centrum de keulseweg heb ik de jaaropleiding tot equine assisted coach succesvol afgerond

Van persoonlijke ontwikkeling naar de franse klassieke dressuur

De problematiek die Finnan echter liet zien toen hij weer te rijden cq “trainen” was, was groot… heel groot. Zowat elk probleem wat je tegen kunt komen kwam ik met hem tegen. Mijn focus bleef zodoende liggen op het zoeken naar een paardvriendelijke trainingsmethode en het coachen met paarden verdween naar de achtergrond.

De zoektocht verliep onder andere via de academische rijkunst maar ook hierin vond ik niet dat wat ik zocht. Telkens weer kwam ik terug bij het boek van Philippe Karl (“Twisted thruths of modern dressage”); wat in dit boek stond was zo logisch en paste bij dat wat ikzelf tot dusver ervaren had. Ik moest en zou deze filosofie dus leren kennen en bovenal ervaren wat Finnan zijn respons hierop was. Daarvoor moest ik naar Duitsland afreizen aangezien hier in Nederland niets bekend was over Philippe Karl en zijn filosofie, laat staan een instructeur waarvan ik kon leren.

Die eerste lessen die ik met Finnan van monsieur Karl kreeg bevestigden mijn gevoel: Finnan ontwikkelde zich in een paar dagen op een zeer positieve wijze en ik voelde me binnen deze trainingswijze als een vis in het water. Eindelijk mijn doel gevonden!

Ik meldde me aan voor de instructeursopleiding en werd meteen, als eerste Nederlandse leerling, aangenomen.

Sinds 2016 word ik opgeleid tot instructeur van de filosofie van Philippe Karl en zijn ecole de Légèreté

Van persoonlijke ontwikkeling naar de franse klassieke dressuur

De problematiek die Finnan echter liet zien toen hij weer te rijden cq “trainen” was, was groot… heel groot. Zowat elk probleem wat je tegen kunt komen kwam ik met hem tegen. Mijn focus bleef zodoende liggen op het zoeken naar een paardvriendelijke trainingsmethode en het coachen met paarden verdween naar de achtergrond.

De zoektocht verliep onder andere via de academische rijkunst maar ook hierin vond ik niet dat wat ik zocht. Telkens weer kwam ik terug bij het boek van Philippe Karl (“Twisted thruths of modern dressage”); wat in dit boek stond was zo logisch en paste bij dat wat ikzelf tot dusver ervaren had. Ik moest en zou deze filosofie dus leren kennen en bovenal ervaren wat Finnan zijn respons hierop was. Daarvoor moest ik naar Duitsland afreizen aangezien hier in Nederland niets bekend was over Philippe Karl en zijn filosofie, laat staan een instructeur waarvan ik kon leren.

Die eerste lessen die ik met Finnan van monsieur Karl kreeg bevestigden mijn gevoel: Finnan ontwikkelde zich in een paar dagen op een zeer positieve wijze en ik voelde me binnen deze trainingswijze als een vis in het water. Eindelijk mijn doel gevonden!

Ik meldde me aan voor de instructeursopleiding en werd meteen, als eerste Nederlandse leerling, aangenomen.

Sinds 2016 word ik opgeleid tot instructeur van de filosofie van Philippe Karl en zijn ecole de Légèreté

Van de franse klassieke dressuur naar ?

Mijn keuze voor de Franse klassieke dressuur, met de ecole de Légèreté in het bijzonder, betekent niet dat ik niet meer opensta voor andere invloeden. “Hoe meer je weet, hoe meer je beseft wat je niet weet” gaat ook voor mij op en dus blijf ik me verder verdiepen in allerlei onderwerpen en trainingsmethodes. An ongoing proces untill the end…

Met groetjes,

Finnan

Drikus

Lucius