De ecole de Légèreté

De ecole de Légèreté omvat een wijze van paarden training wat is gebaseerd op een combinatie van oude kennis (van onder andere La Guérinière, Pluvinel, Baucher & Oliveira) en nieuwe, moderne kennis en wetenschap.

De school is anno 2004 opgericht door de Fransman Philippe Karl die 13 jaar als vaste ruiter deel uitmaakte van de Franse nationale dressuurschool; het beroemde Cadre Noir te Saumur. Met het opzetten van de edL wilt Philippe Karl de klassieke dressuur in zijn oorsprong bewaren en deze niet laten beïnvloeden door de moderne dressuur waarin het paard meer en meer als een gebruiksvoorwerp wordt gezien met alle negatieve gevolgen vandien.

De ecole de Légèreté

De ecole de Légèreté omvat een wijze van paarden training wat is gebaseerd op een combinatie van oude kennis (van onder andere La Guérinière, Pluvinel, Baucher & Oliveira) en nieuwe, moderne kennis en wetenschap.

De school is anno 2004 opgericht door de Fransman Philippe Karl die 13 jaar als vaste ruiter deel uitmaakte van de Franse nationale dressuurschool; het beroemde Cadre Noir te Saumur. Met het opzetten van de edL wilt Philippe Karl de klassieke dressuur in zijn oorsprong bewaren en deze niet laten beïnvloeden door de moderne dressuur waarin het paard meer en meer als een gebruiksvoorwerp wordt gezien met alle negatieve gevolgen vandien.

Centraal binnen de edL staat het respect voor het paard. Vanuit dit standpunt keurt de edL dan ook openlijk de moderne dressuur af waarin paarden in roll kür worden gereden, zwepen, sporen en bitten worden misbruikt en waar paarden onder zodanige druk worden gezet dat de natuurlijke wijze van bewegen verstoord wordt.

De edL houdt de klassieke dressuur in ere en daarmee het paard. Dit houdt in dat élk paard, ongeacht zijn ras of kwaliteiten, welkom is binnen dit trainingsconcept. De dressuur is er immers voor het paard en niet het paard voor de dressuur.

" Ieder paard is welkom; de dressuur is er immers voor het paard en niet andersom."

Verder is de trainingsmethode gebaseerd op een dialoog tussen paard en ruiter en zodoende is er geen plaats voor sperriemen of hulpteugels die het paard weerloos maken in zijn wijze van communiceren en hem een houding afdwingen. Een bit, stang en trans, een zweep en/of sporen wórden gebruikt binnen de ecole de Légèreté maar deze dienen als communicatiemiddel en zowel ruiter als paard doorlopen een scholing om deze middelen correct te gebruiken en begrijpen.

In tegenstelling tot de huidige dressuur traint de ecole de Légèreté met hulpen gegeven in signaalvorm. Dit betekent dat de ruiter zijn hulp uitzet en stil is wanneer het paard dát van zichzelf geeft wat de ruiter gevraagd heeft.

Een ander groot verschil is dat er nooit teugel- en beenhulpen tezamen worden gegeven. Een lage, weerstandbiedende hand is binnen de edL sowieso een no-go en indien de hand wordt ingezet dan zal deze nooit ondersteunt worden door een drijvende beenhulp aangezien zij een tegengestelde betekenis hebben.  Dit principe wordt “been zonder hand, hand zonder been” genoemd. Dit maakt onder andere dat er binnen de edL geen “werkende” ruiters te zien zijn die met been-, zit- en teugelhulpen het paard in een frame rijden. De paarden worden op zo’n wijze getraint dat de hulpen steeds minder worden in plaats van meer cq steviger.

" De naam ecole de Légèreté klinkt wellicht vaag, wollig en esoterisch maar heeft hier niets mee van doen."

De naam is Frans omdat de grondlegger een Fransman is, Philippe Karl, en refereert naar de wijze waarop hij de paarden graag ziet: ten alle tijden licht aan de hulpen.

This website uses cookies to ensure you get the best experience on our website.