De ecole de Légèreté

een vriendelijke methode om je paard te trainen, gebaseerd op de franse rijkunst.

De ecole de Légèreté is een “school” die is in 2004 is opgericht door de Fransman Philippe Karl. Philippe Karl is een voormalig equyer aan het prestigieuze Cadre Noir te Saumur, Frankrijk, alwaar hij 13 jaar heeft deelgenomen aan alle galashows van het Cadre Noir in Frankrijk als over heel Europa. In 1998 verlaat hij de school om in Europa en Amerika clinics te geven en mensen kennis te laten maken met een andere wijze van paardentraining als de heersende Duitse wijze. Sinds 2004 leidt Philippe Karl aan zijn ecole de Légèreté (School of lightness) instructeurs op waarvan Marjan er één is. 

Philippe Karl heeft zogezegd het wiel niet opnieuw uitgevonden maar geeft de eeuwenoude kennis, die hij onder andere aan het Cadre Noir heeft opgedaan, door en combineert deze met de moderne, huidige kennis en wetenschap.   

Al decennia lang zet Philippe Karl zich in om het paard niet ten onder te laten gaan aan de moderne dressuur, waarin  het paard meer en meer tegen zijn natuur in getraint en gefokt wordt. Zo uit hij openlijk zijn kritiek wat onder andere te lezen is in zijn boek twisted thruths of modern dressage of de dvd classical versus classique.

" Ieder paard is welkom binnen de ecole de Légèreté; de dressuur is er immers voor het paard en niet andersom."

De trainingsmethode is gebaseerd op een dialoog tussen paard en ruiter en zodoende is er geen plaats voor sperriemen of hulpteugels die het paard weerloos maken in zijn wijze van communiceren en hem een houding afdwingen. Een bit, stang en trens, een zweep en/of sporen wórden gebruikt binnen de ecole de Légèreté maar deze dienen als communicatiemiddel en zowel ruiter als paard doorlopen een scholing om deze middelen correct te gebruiken en begrijpen.

In tegenstelling tot de huidige dressuur traint de ecole de Légèreté met hulpen gegeven in signaalvorm. Dit betekent dat de ruiter zijn hulp uitzet en stil is wanneer het paard dát van zichzelf geeft wat de ruiter gevraagd heeft.

Een ander groot verschil is dat er nooit teugel- en beenhulpen tezamen worden gegeven. Een lage, weerstandbiedende hand is binnen de edL sowieso een no-go en indien de hand wordt ingezet dan zal deze nooit ondersteunt worden door een drijvende beenhulp aangezien zij een tegengestelde betekenis hebben.  Dit principe wordt “been zonder hand, hand zonder been” genoemd. Dit maakt onder andere dat er binnen de edL geen “werkende” ruiters te zien zijn die met been-, zit- en teugelhulpen het paard in een frame rijden. De paarden worden op zo’n wijze getraint dat de hulpen steeds minder worden in plaats van meer cq steviger.

" De naam ecole de Légèreté klinkt wellicht vaag, wollig en esoterisch maar heeft hier niets mee van doen."

De naam is Frans omdat de grondlegger een Fransman is, Philippe Karl, en refereert naar de wijze waarop hij de paarden graag ziet: ten alle tijden licht aan de hulpen.